Me sytë drejtuar Zotit, por edhe shqiptarëve, familja e Oriadës, infermieres 26-vjeçare të Pediatrisë, e cila mbeti e plagosur rëndë në aksidentin tragjik të autobusit të linjës Berat-Tiranë, ku humbi jetën shoferi Redion Hasimi, ka bërë një apel për ndihmë.
Oriada dhe nëna e saj, Floresha, pësuan dëmtime të rënda, duke humbur secila nga një gjymtyrë, ndërsa aktualisht ndodhen në një spital të specializuar në Greqi, ku i presin ndërhyrje të tjera.
Mirëpo pamundësia ekonomike nuk ua lejon që të luftojnë fort për to, pasi kostot e trajtimit janë të papërballueshme për familjen, e cila jeton vetëm me të ardhura minimale.
Përmes një faqeje të hapur në GoFundMe, motra e Oriadës kërkon ndihmën e çdo shqiptari, me shpresën se motra dhe nëna e saj do të kenë mundësinë të vazhdojnë betejën për jetën.
Oriada, e cila deri dje kujdesej me përkushtim për foshnjat e porsalindura si infermiere pediatrike, sot është vetë pacientja që ka nevojë për ndihmën e të gjithëve.
"Nëse motra ime e ka kaluar gjithë jetën duke u kujdesur për njerëz që nuk i njihte, sot unë po u kërkoj njerëzve që nuk na njohin të ndihmojnë për të shpëtuar jetën e saj.
Ajo ia ka kushtuar jetën kujdesit për foshnjat e porsalindura dhe mbështetjes së familjeve në momentet më të çmuara të jetës së tyre. Nuk e kishte menduar kurrë se një ditë do të ishte vetë ajo që do të varej nga mirësia e njerëzve që nuk i kishte takuar kurrë. Sot ju kërkoj të qëndroni pranë saj, pranë nënës sime dhe pranë familjes sonë.
Kontributi juaj është shumë më tepër sesa një ndihmë financiare. Ai është shpresë. Është një mundësi tjetër për një operacion që shpëton jetë. Është një mundësi për të ruajtur pavarësinë, dinjitetin dhe të ardhmen e tyre. Nga zemra, ju falënderojmë për mbështetjen, lutjet, bujarinë dhe dashamirësinë tuaj. Ato na japin forcë të besojmë se ditë më të mira janë ende përpara nesh", thuhet në thirrjen e të motrës. MUND TË KONTRIBUONI KËTU!
Apeli i motrës:
Motra ime, një infermiere pediatrike 26-vjeçare që ia kushtoi jetën kujdesit për foshnjat e porsalindura, tani po lufton për të shpëtuar të ardhmen e saj pas një aksidenti tragjik me autobus, i cili la si atë ashtu edhe nënën tonë me amputime që ua ndryshuan jetën përgjithmonë.
Motra ime, Oriada, dhe nëna ime, Floresha, kanë nevojë urgjente për ndërhyrje të tjera kirurgjikale që do t'u shpëtojnë jetën. Çdo operacion u jep mjekëve një mundësi tjetër për të ruajtur sa më shumë nga jeta, lëvizshmëria dhe pavarësia e tyre.
Familja jonë nuk mund ta përballojë këtë e vetme.
Sot po ju kërkoj ndihmën tuaj, që t'u jepni atyre jo vetëm mundësinë për të mbijetuar, por edhe për të rindërtuar jetën që iu ndryshua përgjithmonë brenda pak sekondash.
Quhem Ornela Lazaj dhe kurrë nuk e kisha imagjinuar se një ditë do të më duhej t'u kërkoja njerëzve që nuk i njoh të ndihmonin për të shpëtuar familjen time.
Më 30 qershor, nëna ime dhe motra ime 26-vjeçare, Oriada, hipën në autobusin nga Berati për në Tiranë. Ishte një udhëtim që e kishin bërë pa fund herë më parë.
Por atë ditë, ato nuk u kthyen më në shtëpi.
Brenda pak çastesh, një aksident i rëndë me autobus ua ndryshoi jetën përgjithmonë.
Sot, nëna ime dhe motra ime po luftojnë për jetën në një spital të specializuar në Greqi.
Të dyja kanë pësuar dëmtime katastrofike.
Të dyja kanë kaluar amputime që ua kanë ndryshuar jetën.
Dhe të dyja përballen ende me disa ndërhyrje të mëdha kirurgjikale.
Për motrën time, beteja është ende larg fundit. Mjekët po bëjnë gjithçka për të shpëtuar sa më shumë nga këmba tjetër. Çdo operacion është një përpjekje për të ruajtur funksionin, lëvizshmërinë dhe pavarësinë e saj. E dimë se jeta e saj nuk do të jetë më kurrë si më parë, por lutemi që këto ndërhyrje t'i japin mundësinë më të mirë për të kufizuar shkallën e aftësisë së kufizuar dhe për të rifituar sa më shumë pavarësi.
Ndërsa po shkruaj këto rreshta, motra ime po përgatitet t'i nënshtrohet një tjetër operacioni të madh këtë javë.
Ky operacion nuk mund të presë.
Kirurgët po bëjnë gjithçka për të shpëtuar sa më shumë nga këmba e saj, ndërkohë që vazhdojnë trajtimin e dëmtimeve që i rrezikojnë jetën. Familja jonë mbahet fort pas shpresës se kjo ndërhyrje do t'i japë asaj mundësinë më të mirë për të ruajtur pavarësinë dhe, një ditë, për t'u kthyer te jeta që ajo do.
Oriada është vetëm 26 vjeçe.
Ajo është infermiere pediatrike dhe ia ka kushtuar jetën kujdesit për foshnjat e porsalindura. Ka kaluar vite duke u dhënë kurajë prindërve të frikësuar, duke ndihmuar në ardhjen në jetë të foshnjave dhe duke u kujdesur me përkushtim për pacientët më të vegjël e më të brishtë.
Ajo e ka kaluar jetën duke ndihmuar të tjerët.
Tani është ajo që ka dëshpërimisht nevojë për ndihmë.
Ëndrra e saj më e madhe është e thjeshtë.
Ajo ëndërron të veshë sërish uniformën e infermieres.
Ëndërron të rikthehet në repartin e fëmijëve, të kujdeset përsëri për foshnjat e porsalindura dhe të mbështesë familjet në momentet më të çmuara të jetës së tyre.
Operacionet që e presin tani do të përcaktojnë sa e realizueshme do të mbetet kjo ëndërr.
E dimë se jeta e saj nuk do të jetë më si më parë, por me trajtimin e duhur shpresojmë që ajo të rifitojë sa më shumë pavarësi dhe të vazhdojë të bëjë atë që do më shumë: të kujdeset për të tjerët.
Ajo dëshiron të tregojë se aftësia e kufizuar nuk e përcakton vlerën e një njeriu dhe se edhe pas një tragjedie të paimagjinueshme ekziston ende shpresa, qëllimi dhe një e ardhme për të cilën ia vlen të luftosh.
Nëna ime, Floresha, është zemra e familjes sonë. Ajo e ka kaluar jetën duke vënë gjithmonë të tjerët përpara vetes, duke punuar pa u lodhur dhe duke sakrifikuar gjithçka për njerëzit që do. Sot ajo po përballet me humbjen e njërës këmbë dhe po përgatitet për ndërhyrje të tjera të ndërlikuara, të domosdoshme për t'i shpëtuar jetën dhe për t'i dhënë mundësinë më të mirë për shërim.
Dy gratë më të forta të familjes sonë janë tani dy njerëzit që kanë më shumë nevojë për ndihmë.
Ato ishin edhe mbështetëset kryesore ekonomike të familjes.
Babai ynë tani po përpiqet ta përballojë i vetëm këtë barrë, me një pagë minimale. Asnjë familje e zakonshme nuk mund të përgatitet për shkatërrimin emocional dhe financiar që solli kjo tragjedi.
Operacionet kanë kushtuar tashmë dhjetëra mijëra euro dhe si nëna ime ashtu edhe motra ime kanë ende përpara disa ndërhyrje të tjera të ndërlikuara.
Këto nuk janë operacione zgjedhore.
Janë ndërhyrje që u japin mundësinë të mbijetojnë. U japin mjekëve mundësinë të ruajnë sa më shumë nga jeta, lëvizshmëria dhe pavarësia e tyre. Çdo operacion mbart shpresë, por edhe një barrë financiare që familja jonë nuk mund ta përballojë e vetme.
Ne e dimë se nuk mund ta ndryshojmë atë që ndodhi.
E dimë se jeta nuk do të jetë më si më parë.
Por së bashku mund të ndryshojmë të ardhmen e tyre.
Së bashku mund t'i ndihmojmë nënës dhe motrës sime të kenë akses në operacionet jetike për të cilat kanë nevojë urgjente.
Së bashku mund t'i ndihmojmë të ruajnë sa më shumë pavarësinë, dinjitetin dhe shpresën e tyre.
Kjo është lutja ime më e sinqertë.
Ju lutem, na ndihmoni t'u japim nënës dhe motrës sime mundësinë të vazhdojnë të luftojnë.
Çdo donacion, sado i vogël, i afron ato një hap më pranë operacionit të radhës, një mundësie tjetër dhe një hapi më afër rindërtimit të jetës së tyre.
Nëse nuk keni mundësi të dhuroni, ju lutemi shpërndajeni historinë tonë. Një shpërndarje e vetme mund të arrijë tek dikush që mund të ndryshojë përgjithmonë jetën e tyre.
Nëse motra ime e ka kaluar gjithë jetën duke u kujdesur për njerëz që nuk i njihte, sot unë po u kërkoj njerëzve që nuk na njohin të ndihmojnë për të shpëtuar jetën e saj.
Ajo ia ka kushtuar jetën kujdesit për foshnjat e porsalindura dhe mbështetjes së familjeve në momentet më të çmuara të jetës së tyre. Nuk e kishte menduar kurrë se një ditë do të ishte vetë ajo që do të varej nga mirësia e njerëzve që nuk i kishte takuar kurrë.
Sot ju kërkoj të qëndroni pranë saj, pranë nënës sime dhe pranë familjes sonë.
Kontributi juaj është shumë më tepër sesa një ndihmë financiare. Ai është shpresë. Është një mundësi tjetër për një operacion që shpëton jetë. Është një mundësi për të ruajtur pavarësinë, dinjitetin dhe të ardhmen e tyre.
Nga zemra, ju falënderojmë për mbështetjen, lutjet, bujarinë dhe dashamirësinë tuaj. Ato na japin forcë të besojmë se ditë më të mira janë ende përpara nesh.
Me dashuri dhe mirënjohje të pafund,
Ornela Lazaj
"Vetëm mund të bëjmë shumë pak; së bashku mund të bëjmë kaq shumë."
— Helen Keller
Sondazh
Lexo gjithashtu
